Writers block

Het is een tijdje geleden dat ik een blog schreef, bijna een jaar. Heb ik stilgezeten? Ja en nee. Het afgelopen jaar was een periode van nog dichter bij mezelf komen, mezelf hierin uiten en voelen wat er dan gebeurt. Én vooral minder bezig zijn met: wat zou de ander hiervan vinden? Nou, ik kan zeggen: dat ging niet 1-2-3 goed, maar echt, dit gaat me steeds beter af. En wat geeft dat een ruimte van binnen. Eerlijk zijn tegen jezelf, los van de uitkomst en het hoe.

Knopen doorhakken

Vanaf februari dit jaar heb ik alle losse flodderopdrachten opgezegd en op restart gedrukt. Dus geen eigen inkomen, geen verhalen over werk, puur het nieuwe ‘saaie’ mij. Het voelde als een bevrijding, want ik was weer dingen aan het doen waar mijn hart niet lag. De items klopten: werken met jongeren en het geven van yogales in mijn prachtige studio. Maar ik kwam erachter dat lesgeven over financiën op scholen zeker belangrijk is, maar dat ik te veel voel achter de ogen van de kinderen in de klas. Je staat les te geven over een heel saai onderwerp, volgens een bepaald concept vanuit de opdrachtgever, en je voelt dat er andere dingen Hart Nodig zijn. En ook dat de kinderen in de klas voelen dat jij dat voelt. Na de les kwamen zij naar me toe met hun persoonlijke issues. En ja, dat is waar ik goed in ben.

Wat ik voelde, is dat ik lessen zou willen geven over het leven, levensvragen en positiviteit. Samen met jongeren, voor jongeren. Mijn overtuiging is: als je jezelf gezien voelt, je lekker in je vel zit, je passie en talenten mag leven, je je financiële bullshit vanzelfsprekend op orde wilt hebben.

Ook kwam ik erachter dat ik met name Yin Yoga geweldig vind en dat ik het helemaal niks vind om twee keer per week ’s avonds klaar te zitten om een groepsles te geven. Los van de tijd die je kwijt bent aan voorbereiding en het gezellige theetje daarna, met een kaartje leggen, voelde ik de energieën van de vrouwen die bij mij yogales volgden en wilde ik daar meer mee doen in 1-op-1-sessies.

En toen

Oké, je lost wat op en toen: hersenspinsels over wat nu, ik moet geld verdienen, schuldgevoel en twijfel: is jongerenwerk nog wel mijn passie?

Ik heb zojuist een filmpje opgenomen waarin ik een soort gesprek met mezelf heb gevoerd na een bewogen dag gisteren. Het filmpje heb ik opgenomen om gewoon mijn hersenspinsels te delen en ook om het zelf terug te kunnen kijken en te delen met mensen die dichtbij mij staan. Juist omdat er geen druk op zat om het ook te posten, is het een heel puur filmpje geworden. Ik zit echt naar mezelf te kijken.

Als ik mijn Insta open en ik zie mensen hun persoonlijke boodschap pratend op een video met de wereld delen, voel ik hem vaak niet. En dan denk ik: is dit wat ik moet gaan doen om mijn magic met de wereld te delen? Is dit hoe men mij gaat vinden? Natuurlijk deel ik ook wel eens iets in mijn stories. De laatste tijd doe ik pogingen en ik neem ze ook maar één keer op, want anders gaat het ten koste van de echtheid. Ik heb er zelf plezier in, maar of dat nu werkt voor mijn bereik, daar heb ik (nog) geen gevoel bij.

Dus dit is in een notendop mijn afgelopen jaar, en met name vanaf februari dit jaar.

Inmiddels ben ik aan een opdracht gestart waarin, hoe leuk!, ik met oud-jongere Mo jonge mensen begeleid. Wij zijn een topteam en hebben onze eerste gezamenlijke casus, zoals dat in hulpverlenersland heet. Ik houd niet van het woord casus en cliënt, maar de juiste naam heb ik nog niet gevonden. Ik en ook Mo moeten nog even wennen aan deze casus, omdat er tussen de jongeman en ons een verslaving staat.

En ook al ben ik heel wat gewend op het gebied van jongerenwerk, heb ik er zelfs een boek over geschreven… Moet ik in deze bekennen dat ik het even niet weet?

Ik ben jongeren gewend die hulp willen, die een vlammetje in zich hebben, maar niet de juiste omstandigheden. En dat brengt me aan het twijfelen of dit nog is wat ik wil. Maar ik houd ook van een beetje reuring, rauwe randen en uitdaging.

Aan de andere kant mis ik in deze het vermogen van de jongeman om te kunnen reflecteren. Ik zie tegelijkertijd zijn onmacht en pogingen om het anders te willen doen, maar de verslaving haalt hem iedere keer weer in. Dus is dat iets wat ik nodig heb in mijn manier van begeleiden, dat de ander het vermogen heeft om te kunnen reflecteren? En kan je iemand met een verslaving leren reflecteren?

Allemaal vragen die omhoog komen. En heerlijk om mijn twijfel te kunnen delen, los van de uitkomst.